 |
Pytania o ciążę |
|
Planowanie ciąży
|
Planowanie ciąży
Czy do ciąży kobieta powinna się jakoś specjalnie przygotować?
W optymalnych warunkach każda ciąża powinna być planowana. Pierwsza wizyta u lekarza powinna nastąpić jeszcze przed podjęciem decyzji o chęci posiadania dziecka. Na tej wizycie zebrany zostanie szczegółowy wywiad ogólnolekarski (chorobowy, położniczy, rodzinny, genetyczny, socjalny) a pacjentka uzyska podstawowe informacje dotyczące profilaktyki wad cewy nerwowej i związanych z tym zaleceń dotyczących przyjmowania kwasu foliowego. Lekarz zwróci uwagę na stosowane aktualnie leki lub używki (palenie tytoniu, narkotyki, alkohol) których działanie mogłoby mieć niekorzystny wpływ na płód.
Czy planując ciążę kobieta powinna zrobić jakieś badania? A jej partner?
Lekarz poprosi o wykonanie niektórych badań podstawowych (grupa krwi, morfologia, badanie ogólne moczu), badania w kierunku toksoplazmozy, różyczki oraz przedyskutuje potrzebę ewentualnych szczepień ochronnych (różyczka, wirusowe zapalenia wątroby), które należy wykonać co najmniej na trzy miesiące przed planowaną koncepcją. Przyszła mama uzyska też wskazówkę dotyczącą jak najszybszego zgłoszenia się po kolejną poradę w momencie, kiedy upewni się że jest w ciąży. Nie ma specjalnych zaleceń co do przeprowadzenia badań u partnera. Zazwyczaj ogranicza się tylko do uzyskania informacji co do jego grupy krwi w sytuacji, gdy potencjalna ciężarna ma grupę krwi z czynnikiem Rh(-).
Po ilu nieudanych próbach zajścia w ciążę kobieta powinna zgłosić się do lekarza?
Jeżeli od podjęcia przez partnerów decyzji o posiadaniu potomstwa, mieszkających wspólnie i współżyjących przynajmniej dwukrotnie w ciągu tygodnia minie 12 miesięcy i do ciąży nie dojdzie, para taka powinna udać się wspólnie do centrum medycznego zajmującego się problemami niepłodności. Kobieta i mężczyzna przejdą mniej lub bardziej zaawansowany etap badań diagnostycznych, które krok po kroku będą eliminować przyczyny niepłodności partnerskiej, a jest ich trochę. W zależności od postawionej diagnozy rozpocznie się etap leczenia, które w zależności od przyczyny problemu, będzie oparte na farmakoterapii, inwazyjnym postępowaniu diagnostycznym lub leczeniu zabiegowym. Takie postępowanie jest rozciągnięte w czasie nawet do 3 lat. Co 6 miesięcy lekarz zazwyczaj proponuje kolejne testy diagnostyczne lub zmianę schematu terapeutycznego (w okresie 6 miesięcy 60-70 % leczonych par zachodzi w ciążę). Alternatywą są kosztowne techniki rozrodu wspomaganego medycznie.
Jeżeli pacjentka była już w ciąży, ale utraciła ją we wczesnym okresie jej trwania, to dopiero 3 kolejne poronienie jest wskazaniem do podjęcia działań mających na celu wytłumaczenie przyczyny jej niepowodzeń położniczych.
W optymalnych warunkach każda ciąża powinna być planowana. Pierwsza wizyta u lekarza powinna nastąpić jeszcze przed podjęciem decyzji o chęci posiadania dziecka. Na tej wizycie zebrany zostanie szczegółowy wywiad ogólnolekarski (chorobowy, położniczy, rodzinny, genetyczny, socjalny) a pacjentka uzyska podstawowe informacje dotyczące profilaktyki wad cewy nerwowej i związanych z tym zaleceń dotyczących przyjmowania kwasu foliowego. Lekarz zwróci uwagę na stosowane aktualnie leki lub używki (palenie tytoniu, narkotyki, alkohol) których działanie mogłoby mieć niekorzystny wpływ na płód.
Czy planując ciążę kobieta powinna zrobić jakieś badania? A jej partner?
Lekarz poprosi o wykonanie niektórych badań podstawowych (grupa krwi, morfologia, badanie ogólne moczu), badania w kierunku toksoplazmozy, różyczki oraz przedyskutuje potrzebę ewentualnych szczepień ochronnych (różyczka, wirusowe zapalenia wątroby), które należy wykonać co najmniej na trzy miesiące przed planowaną koncepcją. Przyszła mama uzyska też wskazówkę dotyczącą jak najszybszego zgłoszenia się po kolejną poradę w momencie, kiedy upewni się że jest w ciąży. Nie ma specjalnych zaleceń co do przeprowadzenia badań u partnera. Zazwyczaj ogranicza się tylko do uzyskania informacji co do jego grupy krwi w sytuacji, gdy potencjalna ciężarna ma grupę krwi z czynnikiem Rh(-).
Po ilu nieudanych próbach zajścia w ciążę kobieta powinna zgłosić się do lekarza?
Jeżeli od podjęcia przez partnerów decyzji o posiadaniu potomstwa, mieszkających wspólnie i współżyjących przynajmniej dwukrotnie w ciągu tygodnia minie 12 miesięcy i do ciąży nie dojdzie, para taka powinna udać się wspólnie do centrum medycznego zajmującego się problemami niepłodności. Kobieta i mężczyzna przejdą mniej lub bardziej zaawansowany etap badań diagnostycznych, które krok po kroku będą eliminować przyczyny niepłodności partnerskiej, a jest ich trochę. W zależności od postawionej diagnozy rozpocznie się etap leczenia, które w zależności od przyczyny problemu, będzie oparte na farmakoterapii, inwazyjnym postępowaniu diagnostycznym lub leczeniu zabiegowym. Takie postępowanie jest rozciągnięte w czasie nawet do 3 lat. Co 6 miesięcy lekarz zazwyczaj proponuje kolejne testy diagnostyczne lub zmianę schematu terapeutycznego (w okresie 6 miesięcy 60-70 % leczonych par zachodzi w ciążę). Alternatywą są kosztowne techniki rozrodu wspomaganego medycznie.
Jeżeli pacjentka była już w ciąży, ale utraciła ją we wczesnym okresie jej trwania, to dopiero 3 kolejne poronienie jest wskazaniem do podjęcia działań mających na celu wytłumaczenie przyczyny jej niepowodzeń położniczych.
